„Zasłona firana”, Obiekt- instalacja, Paulina Poczęta, Galeria 36.6, 16.04.08-16.05.08

Korytarz – pomieszczenie komunikacyjno- użytkowe, łączące ze sobą pomieszczenia wewnątrz budynku lub mieszkania...łączące ze sobą. Czy to możliwe, czy ktoś zatrzyma się bo obiekt – instalacja? Stawiam pytanie, wieszam za słoną firanę. To nie wystawa firan, powiedziałam otwierając wystawę, a więc czego?
Wisząca, ażurowa, długa tkanina delikatnie otula to, co mi bliskie, co zachować chciałam, , co być może stanie się bliskie Tobie...łączące ze sobą... Ty, który przemierzasz korytarz czy wiesz, że marzyłam w dzieciństwie o torcie prawdziwym, wysokim aż po lukrowane zadaszenie słodyczy, ze świeczkami? Musiałam zrobić go sama, płonie teraz gdy chcę, na nikomu niepotrzebnych kryształowych paterach ustawionych w stos. Jak stos rzeczy, które pietrzą się najpierw w zasiegu ręki, potem nad głowami na strychach, wreszcie pod nogami, na śmietniskach.”Co się tutaj spodziewsz zobaczyć? Ja widzę. Sprawdzam, co istnieje w świecie. Co zostało. Co odrzucono. Co już nie jest w cenie. Co trzeba było poświęcić. Co, czyimś zdaniem może kogoś zainteresować. Ale to rupiecie. To tutaj, już zostało przebrane. Chociaż tam może być też coś wartościowego. Właściwie nie wartościowego. Ale coś, co ja chciałabym mieć. Co chciałabym ocalić. Coś, co do mnie przemawia. Do moich tęsknot. Przemawia do, przemawia o. Ach...” (Susan Sontag, „Miłośnik wulkanów”)
Dalej cytując S. Sontag mogłabym zadać pytanie „Po co wchodzić? Czy naprawdę masz czas do stracenia? Będziesz patrzeć?”...O - lalki, setki kończyn, poszarpane korpusy, pozostałości zawieszone w tiulowym kokonie. „Bedziesz czuła pokusę i wstręt”. Ale zrozum, one były już zapomniane, przedłużam ich życie tworząc protezę jak te uszyte porterty „Ja + Wy = Ono”, może je dostrzegłeś, patrzą na zewnątrz przez szybę jak parkujesz swój samochód. „Te rzeczy są brudne, niektóre połamane.” Uszczerbiony, stary stół, niepasujący, zbyt mały taboret i szuflada, która kusi by ją otworzyć a przecież bywają i te zamknięte na klucz, choć puste. „Poreperowane byle jak albo i wcale”, jak obudowa starego zegara w której czas odmierza mała żarówka parząca głowę porcelanowej lalki, też już komuś niepotrzebnej. A bańki nie są mydlane, w szeregu nierównych przegródek chronią fotograficzne portrety rodziny? Mnie? Kogo wyleczyły? Kogo więziło białe, stare łóżeczko dziecięce, z którego wyrwany został szczebel by bańki miały gdzie się zatrzymać.
„Nie będę Ci mówić o pasjach, mrzonkach, o których nie musisz wiedzieć. Musisz. Ależ nie.” To prawda, nie potrzebujesz żadnej z tych rzeczy i wystawa skończona. Gaszę tort, zdmuchując lampki choinkowe z gniazdka, mogę pomyśleć kolejne życzenie. Jedno z nich, by zapominając, zachować pamięć tą szczególną. „Oddalenie każdej rzeczy jest raczej proporcjonalne do siły wzroku jaką się odznacza spoglądająca pamięć, niż do rzeczywistej odległości wyrażonej w dniach.”(Marcel Proust, „W poszukiwaniu straconego czasu”). Czas odnaleziony to ten, gdy zatrzymałaś się i pokolorowałaś mi moją historię.
Paulina Poczęta